BBKateak - Bilboko Arte Ederren Museoaren

2022-06-17 • 2023-12-31

BBKateak

Ekainaren 21etik aurrera

1-21 Aretoak

 

 

Museoak eraikin zaharreko 21 areto irekiko ditu BBKateak ekimenaren bidez, eta bildumako bi artistaren arteko ezusteko topaketa bat erakutsiko du horietako bakoitzean. Aurrez aurreko horretan, artistak elkarrengandik urrunekoak izan daitezke denborari eta haien jatorri kultural eta geografikoari dagokienez, antzinako eta gaur egungo maisuen arteko elkarrizketa estimulatzaileak eragiteko, askotariko estiloak, interesak, formatuak eta diziplinak lotuz.

Museoaren ondare artistikoaren kronologia zabalari eta aberastasunari esker, erakusketa-aukera ugari eta narratiba berriak egin daitezke, bilduma birformulatu eta bisitaldia aberaste aldera; hain zuzen ere, horixe egin zen 2018an, Kirmen Uribe komisario zela aretoei eman zitzaien antolamendu berriarekin: ABC. Bilboko Museoaren alfabetoa. Orduan, hitz batek garai desberdinetako obrak biltzen zituen areto bakoitzean, eta haietako bakoitzaren historia protagonista bihurtzen zuen. Orain, hitzen ordez, bildumako artisten izenak, biografiak eta haien obra ederrak aurki daitezke.

Modu horretan, eta ekainaren 21etik aurrera, berriz bisitatu ahal izango da museoa, oraingoan, funtsen txandakatzean oinarritutako proposamen berri baten bidez, eta aldian-aldian berritzen joango gara, artista gehiagori ikusgarritasuna emateko eta publikoarekin harreman dinamikoagoa izateko.

Bildumaren erakusketa antologiko bat egiteko ideiaren aurrean, garai berezi hauetan, museoko arterako bestelako hurbilketa bat proposatu nahi izan diegu gure bisitariei. Eraikin zaharreko areto klasikoek espazioan sortzen duten sareak, areto eraberrituekin oraingoan, etenik gabeko topaketa-sekuentzia bat aurkezten digu, Icaza hallean hasi eta amaitzen den begizta batean kateatuta –halla Museoko sarrera nagusi bihurtu da–, Juan Muñozen Hanging Figures eta Nemesio Mogrobejoren eta Moises Huertaren obra klasikoak buru dituela.

Behin-behinekotasuna malgutzen da eta, diziplina arteko ikuspegi askeagoa izanik, sorkuntzako harremanetan jartzen du arreta; hala, ikusleek bisita pertsonalago bat egin dezakete, artelanak ikuspuntu berrietatik interpretatzeko. Helburu horrekin, pinturaren genero tradizionalak –paisaia, natura hila eta biluzia– eta bestelako interes eta diziplina garaikideak aurki daitezke elkarrekin.

Eskulturaren eta arkitekturaren arteko harremana aztertzen duen hitzaurre gisa, maiatzaren 6an, Trece a Centauro inauguratu zen, museoak Sergio Pregori (Donostia, 1969) egindako enkarguaren ondoriozko instalazioa. Eskala monumentaleko instalazio pneumatiko batek beteko du hurbileko handitze-lanak dituzten aretoak, gaur egungo lengoaia artistikoen eta eraikinaren zati horretako errepertorio arkitektoniko klasikoaren arteko norgehiagoka batean.

Museoaren metamorfosi arkitektonikoa etengabe aldatzen ari den bilduman islatzen da; gainera, aukera emango du etengabeko hezkuntza- eta hedapen-jarduera sortzeko.

Artelanekin batera, zenbait iruzkin eta aipamen biografiko egongo dira, eta areto bakoitzean begiratze aktiboa bultzatzen duen interpretazio bat emango da. Material horrek guztiak areto birtualeko orri bat osatzen du (euskaraz, gaztelaniaz, ingelesez eta frantsesez); museoaren webgunean dago eskuragarri, eta doan deskarga daiteke gailu mugikorretan, aretoan dagoen QR kode baten bidez.

 

MIKROSITEA BISITATU


Kredituak

Proiektuaren zuzendaritza: Miguel Zugaza, zuzendaria
Koordinazioa: Javier Novo, Kontserbazioko eta Ikerketako koordinatzailea, eta Silvia García Lusa, Jardueren koordinatzailea
Muntaketa: Ana Isabel Román eta Edu López
Kontzeptu grafikoa: Mikel Garay
Obren iruzkinak: José Luis Merino Gorospe, Antzinako Artearen kontserbatzailea, eta Miriam Alzuri, Arte Moderno eta Garaikidearen kontserbatzailea
Aretoen iruzkinak: Marta García Maruri, Komunikazioko zuzendariordea
Bideoak: Mikel Clemente


Aretoetako ibilbidea


1. aretoa

Benito Barrueta – Inés Medina. Margolaritzari

Maiz adierazi da Barruetak Velázquezi omenaldia egin ziola, "margolarietan margolariena" eta haren meninak miresten zituen Pradoko kopista gaztea
zelarik ikasitako koloreekin bere estudioa irudikatu zuenean. Baina, agian, harengan benetan jakingura eragin zutenak konposizioaren giroa eta oinarri
geometrikoa izan ziren. Gerora, kuboak eta haren baliabide minimoek hiru dimentsioko instalazio bat osatu dute, eta, haren erdian, mihise zuriaren dilema agortezina paratu du Inés Medinak.



Alberto Durero – Eduardo Chillida. Beltza zuriaren gainean | BUKATUTA 22/10/05

Durerok bere estanpa apartak –zurezkoak xilografien kasuan, eta metalezkoak gubilarekin egindako lanean– marrazten dituen xafletan duen trazuaren sakonerak bat egiten du Chillidaren kaligrafiaren biribiltasunarekin. Batzuetan informala eta beste batzuetan geometrikoa, espazioaren poetika pertsonala garatzen du hala paperean nola eskulturan.

2. aretoa

Anton van Dyck – Ignacio Sáez. Tradizioa eta arriskua

XV. mendean zehar, eta Flandestik abiatuta, olioaren erabilera zabaldu zen europar margolarien artean. Astiro lan egiteko aukera ematen du, geruza arinak emanez eta aurrez emandakoak ikusgai utziz. Sáezek ere erabiltzen du, baina, haren kasuan, olioak ñabardura egiten dio margolan handi honen formaren eta muinaren arteko kontraste bortitzari. Atalka egindako konposizio ia ispiluzkoan, ohiz kanpoko pattern beltz eta geometrikoari gainezarri dizkio trazu gorriak, zirkulatzen duen odola bezala dabilzkionak. Van Dycken kasuan legez, erdialdean giza irudi batek drama ordenatzen du, baina, hemen, Rorschachen test baten erantzuna bezain barnekoa eta misteriotsua da.



Anton van Dyck – José Luis Zumeta. Keinuak | BUKATUTA 22/11/30

Adierazpen eta keinu larrien katalogo oso bat, erregu-keinuetatik hasi eta babesgabetasuneraino, garatzen da Kristoren gorputz hilaren aurrean, kolore distiratsuak tragediaren intentsitatea arintzen duen eszenan. Zumetaren pintura neoespresionistak ere gatazka bat islatzen duela dirudi, keinu-tentsioak eta larritasun kromatikoak indartua kasu batean, eta erdiko zuriaren bidez neurtua bestean.

3. aretoa

Francisco de Goya – Ana Isabel Román. Mundua alderantziz

Eskultura klasiko batean nola, brontzearen urre-distirak goratu egiten du pailazo-sudur erraldoia. Gure harridura txikia ez, eta idulki gardenaren barruan, ezin aterata, teleaginte bat dago, eta, beraz, ezin da espektakulua kontrolatu. Morazaren arabera, “maskaratze baten sekretua babesten du”, baina guri uzten digu lana interpretatzen. Goyaren Burugabekeriak sail famatuari buruzko azalpen garaikiderik ez dago; hala ere, erraldoiek, barre- algara groteskoak, pertsonaia deformatuek eta mozorrotuek zirkuaren eta inauterien munduarekin lotzen ditu. Azken finean, agian, Morazak eta Goya Henri Bergson filosofoak nola, galdetzen digute zergatik egiten dugun barre eta zein den gure irribarrearen esanahia.



Francisco de Goya – Ana Isabel Román. Atzealde neutroa | BUKATUTA 22/11/30

Goyaren hiru erretratuek emoziozko istorio bat ezkutatzen dute, Eusko Jaurlaritzak jaso baitzituen Gerra Zibilaren lehen hilabeteetan, eta 1937an Frantziara eraman baitzituzten, zaintzeko. 2019an, haren ondorengoen eskuzabaltasunari esker, lehen aldiz aurkeztu ziren areto hauetan. Orain, Románen figura grafiko eta sintetizatuekin partekatzen dute pareta; irudi horiek ere, geldirik eta ekintzarako prest, serio ohartarazten gaituzte beren presentziaren potentzial misteriotsuaz.

4. aretoa

José de Ribera – Ángel Bados. Lurrera jaitsi

Minimoaren sinpletasunak argiaren, espazioaren eta bolumenaren lezioak ezkutatzen ditu Badosengan, bai zinta itsaskorrez lotutako bi kristal finetan, bai lurzoruaren gainean dagoen burdinazko, berunezko eta trapuzko pieza enfatikoan. Haren ondoan, Riberak San Sebastian etzanekoaren alde jokatzen du –beste ikonografia batzuek nahiago dute bertikala eta martirioaren zutabeari lotua–, drama barrokoz argiztatzen dituen oihal batzuen tolesez inguratuta.

5. aretoa

Hans Vredeman de Vries – Darío Urzay. Ispilu-Jokoa

Ispilu-joko batean bezala, Urzayk museoaren arkitektura klasikoa irudikatu zuen 1982an, 2021ean berriro, biluziago eta geldiago, errepikatutako amarru batean. Oraingoan, Behatzailearen sabela-ren argi-kutxa eta Francisco Durrioren musa leihotik zehar ikusteko aukera eragozten du. Bien bitartean, Vredeman de Vries margolari eta tratatugileak bere arkitektura-kapritxoa agertoki monumental eta ez oso probablean gortea egiten ari diren irudiekin animatzen du.

6. aretoa

Jacob Ruisdael – Juan Luis Goenaga. Paisaia soinuduna

Hirurehun urtetik gorako aldea dago naturak liluratutako bi margolari hauen artean. Biek dute, gainera, basoa xehe-xehe deskribatzeko grina –Goenagak, batzuetan, bertan esku hartzen du–, beltz eta okre xumeak erabilita. Ruisdaelek so egiten dio ilunabarraren argiak blaitzen duen
soilgune bati; Goenagak, berriz, mikroskopikoago eta linealago, oso-oso gertuko lehen planora hurbiltzen du argazkilari-begirada. Hala ere, basoan
edo belartzaren gainean, ipar haizearen indar ezkutu berak jotzen du, sustraiak eta adarrak astinduz, landareena baino ez den erresuman.



María Blanchard – Pablo Palazuelo. Kubismoaren seme-alabak | BUKATUTA 22/09/18

Blanchard mugimendu kubistaren parte izan zen Parisen, harik eta 1920an utzi zuen arte. Hala ere, gazte garaiko zor gisa, forma lau eta larriz jositako pintura bati eutsi zion. Halaber, Palazuelok konposizio horietan duen lotura kubistaren berri ematen du, espazialtasun erabat abstraktuan zabaldu edo bateratzen diren planoekin. Bietan, kolore neurritsu eta sakon batek dimentsio espirituala erakusten du.

7. aretoa

Orazio Gentileschi – Ibon Aranberri. Leize-zuloa

Atal biblikoa garatzen den haitzuloan zulo bat dago, eta handik ageri da Loten mozkorraldiaren metafora den mahats-parra bat. Haren eskuek Sodoma hiri zaharrera, gaur egun Itsaso Hilaren azpian dagoen haranera, begira jartzen gaituen erritmoari ekiten diote. 2003an, Aranberrik historiaurreko leize-zulo bat itxi, eta haren barrutik bizitza filmatu zuen, irekidura zirkular batetik zehar. Bi hamarkada geroago, artistak leizea ireki eta itxitura geometrizatu zuen.

8. aretoa

Kitagawa Utamaro – Adolfo Guiard. Mundu flotagarriko margolanak

Esamolde eder horren bidez definitzen da ukiyo-e, Japoniako estanpa-generoa, zeinean maisu den Utamaro. Estanpa haiek puri-purian egon ziren Parisen XIX. mendearen amaieran, eta artista askok haien bilduma egiten zuten. Horietako bat Adolfo Guiard izan zen, hamazortzi urte bete berri zituela hiriburura joan zena. Argazkilari baten semea zen, eta laster bereganatu zituen zentratu gabeko enkoadraketak, inpresionismoaren koloreak eta sinbolismoaren poetika, estanpetatik ikasitako erritmo leunen arabera bizitza atzemateko. Ekialdearenganako lilura hori José Palaciok ere sentitu zuen. Mende erdi geroago, Guiardek bezala, Bilbotik Parisera bidaiatu zuen, eta gure museora iritsitako bilduma baliotsua eskuratu zuen.



Doménikos Thoetokópoulos, El Greco – Ignacio Zuloaga | BUKATUTA 22/09/28

Zuloagak Espainiako pintura-tradizioarekiko grina erakusten du, Gaztelako paisaia lehorrera irekitzen den barnealdeko kardinal baten irudikapenean, sabai-leiho hautsi batek argiztatua. Purpuraren distirari eta oparotasunari elizgizon gaztea eta, agian, Franciscoren aurpegi meharra –artistaren ohiko modeloa– kontrajartzen zaizkio, Asisena gogorarazten duena; Grekoak maisutasunez interpretatzen du azken hori, txundiduraz eta eta mistikoki, Alvernia mendiko erretiro-aldian.

9. aretoa

Godofredo Ortega Muñoz - Edu López. Erreferenteak

Godofredo Ortega Muñozen paisaia txalotuak berena duten guztiaz gabetzen dira pixkanaka, harik eta ibiliko dituen arimarik gabe gelditu arte. Olioaren distira ere desagertu egin da Gaztelako paisaia etzetik, zeinak, azkenean, artistak miretsi zuen Antonio Machadok bezala, galdera egiten
baitu: "zain dago, lo edo ametsetan?" Harritzek, bidexkek, muinoek eta Extremadurako gaztainondo horiek, zeinu zakar gisa, Edu López harrapatzen
dute, eta bere kaleidoskopio artistiko partikularrean sartzen ditu, errepikapenez, erdigunean.



Jorge Oteiza – Itziar Okariz. Conversation Piece | FINALIZADA 22/10/08

Igeltsu kontzentratu eta isil batean, Oteizak itxura arkaikoa eta gaur egungo sintetismoa duen emaztea erretratatzen du. Zazpi hamarkada geroago, Okariz Estatuak izeneko ikus-entzunezko proiektu baten testuinguruan mintzo da lan horrekin. Proiektu horretan, noranzko bakarreko elkarrizketak begiespen-ekintza hutsa gainditzen du, eta, aldi berean, galderak eragiten ditu artistaren eta eskulturaren arteko ezohiko komunikazio horretan parte hartzen duenarengan.

10. aretoa

Francis Bacon – Pello Irazu. Formaz

Irazuren geometria garbiak, sinplea eta kontrolatua, koadroaren esparrutik jauzi egiten du, esperotako bidimentsionaltasunari iskin egiten dion corner piece moduko bat osatzeko, eta, neurri batean, haren hedapenean sartzen gaitu. Baconek ere geometria erabiltzen du, oraingoan ispilu handi baten itxurakoa, eta, modu gupidagabean, deformazio izugarria duen irudi bat islatzen du.

11. aretoa

Francisco de Zurbaran – Isabel Baquedano. Still Life

Natura hila (bizitza geldiarazia) arteak objektuen, landareen edo animalia bizigabeen irudiak definitzeko erabiltzen duen terminoa da. Beraz, gauzen ezaugarri materialak irudikatzeko lan onaren generoa da: jangela bateko mahaia mihise zuriko mahai-zapia doi-doi baxerak etenda duela, edo fruta-plater baten distira. Hala ere, beharbada, Baquedano eta Zurbaran existentziaren errealismo hutsalaz mintzatuko zaizkigu, modu erlijiosoan.

12. aretoa

Aurelio Arteta - Agustín Ibarrola. Haritik tiraka

Arenzanak diseinu industrialarekiko interesa du metakrilatozko irudi multzo honetan eta, generoaren aldarrikapen sotil batean, emakumezkoen bi buruki eskultorizatzen ditu. Bestalde, alemaniar irudi gotiko berantiarra, bere aurrealdeko ikuspegia behartzen duen enbor uxatu baten gainean zizelkatua, zoragarria da urre koloreko mantuarengatik -irudika dezagun haren distira gau-ospakizunetan, beilek argiztatuta- eta aurpegiaren adierazpen ederrarengatik, 1969ko museoaren lehen Katalogo deskriptiboak eta Crisanto de Lasterra zuzendariak jasotzen duten bezala, tolesturazko ukitu azitu batez inguratua.

Darius Weckmann – Miren Arenzana. Orrazkerak | BUKATUTA 22/10/05

Aurkitutako objektuekin egiten du lan Arenzanak, berak genero-aldarrikapentzat hartzen duen praktika artistiko batean. Buruzapiak, lumak eta brodatuak, tradizionalki femeninoari lotuak, ironia finarekin erabiltzen dira hemen. Anguissola margolariaren laneko ongailuak, perlak eta brokatuak ere emakume-mundu batekoak dira. Baina orain baino ez ditugu ospatzen horien merezimenduak eta horien intimitate dotorea.

Sofonisba Anguissola – Miren Arenzana. Ahizpatasuna | BUKATUTA 22/08/22

Aurkitutako objektuekin egiten du lan Arenzanak, berak genero-aldarrikapentzat hartzen duen praktika artistiko batean. Buruzapiak, lumak eta brodatuak, tradizionalki femeninoari lotuak, ironia finarekin erabiltzen dira hemen. Anguissola margolariaren laneko ongailuak, perlak eta brokatuak ere emakume-mundu batekoak dira. Baina orain baino ez ditugu ospatzen horien merezimenduak eta horien intimitate dotorea.

13. aretoa

Darío de Regoyos – Daniel Tamayo. Paisaia

"Leku jakin batetik beha daitekeen lurralde baten zatia". Regoyosek eta Tamayok hitzez hitz jarraitzen diote pinturan "paisaia" terminoaren definizio horri. Baina Regoyosek bilatzen dituen argiaren, mendien, landarediaren eta paisaiako jendearen ñabardurak geometrizatu egiten dira Tamayoren objektuen mundu nahasian, zeina irudimentsuagoa, trinkoagoa eta anitzagoa den.

14. aretoa

Antonio de Guezala – Andrés Nagel. Bilbo chic

Bertsio zinetikoan, mihise handian, eta pop-ean, eta eskultura-instalazioan, Guezalak eta Nagelek itxura sofistikatua duten emakumeak erretratatzen dituzte arintasun zinematografikoz. Horietako bat festa batean sartzen da Bilboko Carlton hotelean, 1920ko hamarkadaren amaieran; beste bi, berriz, mende erdi geroago, gaza beltz batek inguratuta, inguru mundutarrago batean, burlesque-tik gertukoagoan, daudela dirudi.

15. aretoa

Francisco Iturrino – Mari Puri Herrero. Beste aldeko argia

Gubilak, plantxak eta grabatu-paperak aitzakiarik gabeko hurbiltasuna eskatzen dute, nahitaez. Francisco Iturrinok adierazkortasun bereziz birsortzen du bere mundu piktorikoa grabatuan. Haatik, Mari Puri Herrerok figurak, txoriak eta basoak islatzen ditu, eta, errekonozitzen baditugu ere, ezin ditugu azaldu. Hala gertatzen da zenbait ametsetan edo umetako ipuinetan; zati batzuk ilun uzten dituzte, eta beste batzuk, aldiz, zurian, gaua iristean dirdira egiten duen oihal hori legez. Artista biek jaso zuten prestakuntza Europa iparraldean, eta sinbolismoaren eragina ere izan zuten. Hala ere, hemen, agian, interesgarriagoa da Rembrandten akuaforteen teknikaren eredugarritasuna, zeina Herrerok bere egin zuen konbikzioz, eta museoak 1983an agindu zizkion Iturrinoren grabatuen tiradan aplikatu zuen.



José María de Ucelay – Jesus Mari Lazkano. Biosfera | BUKATUTA 22/11/22

Bi pintoreek paisaiaren, espazioaren eta objektuen balio plastikoekiko partekatzen duten sentikortasunak errealitatearen eta irudikapenaren arteko jolas sotila iradokitzen du biengan. Horrez gain, etxe familiarraren leihotik eta estudiotik, hurrenez hurren, islatzen duten lurrarekiko maitasuna ere partekatzen dute. Baina, Ucelayk margotuak eta Lazkanok aipatuak, hegoaldeko haize-hodeiek adierazten dute, ezinbestean, naturaren ikuspegi erromantikoa.

16. aretoa

Gauguin – Aitzkoa

Aitzkoaren lanaren izenburua bere jaioterritik hurbil dagoen aintzira baten izenetik hartua dago; uretako koloretako pigmentuz baketutako babeslekua osatzeko darabiltzan eskaiolazko piezetan dakar gogora artistak aintzira hori. Gauguinen latsariek, aitzitik, ibai bateko ur zurrunbilotsuetan lan egiten dute, hartan 1888ko udazken hartako landarediaren kolore biziak islatzen direla, antza denez; orduantxe jarri zen margolaria Frantziako Arles herrian bizitzen, Van Goghekin batera.



Hokusai – Gema Intxausti. Hitz-jokoa | BUKATUTA 22/11/22

Hogeita hamar marrazki dituen taula baten bidez, Intxaustik interesgarriak zaizkion kontzeptu eta errealitate konplexuen aztarnak eskaintzen ditu hitzaren bidez. XIX. mendearen hasieratik, surimono deritzon generoa dago Japoniako estanpan, liburuen eta poemen ilustrazioari emana. Hokusai da haren adierazle onenetako bat, liburutegi txiki baten gainean etzandako irakurlearengan ikusten dugun bezala. Baietaz estalitako eskultura-objektu batek antzeko intimitate-eremua dakar gogora Intxaustirengan, beste asmo batekin.

18. aretoa

Martin de Vos – Jacques Lipchitz. Europa

Martin de Vosek lausodura leunen bidez margotu zuen biluzi liluragarriak begirada erakartzen du, emakumearen jarreraren ezintasuna estali arte –halaxe erakutsia, bete-betean–, eta egiten duen bidaia izugarria, mantu gorria puzten duen haizeak eta horizontean ikusten den itsasontziaren oihalek bultzatua. Lipchitzek, aldiz, eskuz moldatzen du igeltsuzko eskultura kementsua, latz eta zuri uzten duena, non kontakizun mitologikoaren indarkeria guztia kontzentratzen baita.

19. aretoa

Ekialdea Mendebaldean

1890eko apirilean Maîtres Japonais erakusketa handia aurkeztu zen Parisen, eta hori izan zen japonismoaren modaren jatorria. Artista askori eragin zien; horien artean, inpresionisten multzoko Mary Cassatt iparramerikarrari. Ekialdeko artearekin bat egiten zuen emakumeenganako interes tematikoan, eta urte hartan ohiz kanpoko konposizio hau sortu zuen, pintzelkada kementsu eta lehorrez. Oraindik orain zaharberritutako mihise handian, Sistiagak margotzeko keinua maximizatzen du, eta pigmentuak arrastatzen ditu prestakin zuriaren gainean. Hala, mugimendua, argia, kolorea… irudikatzeko egiten duen borrokaren aztarna uzten du. Margolaritzaren artearen muina, zen-arima gogora dakarkigun kaligrafia berezian.


20. aretoa

Gossart -Rementeria. Rinascita

Jan Gossart flandestarra Italiara joan zen 1508an. Florentzia eta Erroma bisitatu zituen, besteak beste, eta, han, antzinaroko eskulturak kopiatu eta une hartako artea ezagutu zuen: Michelangelo Buonarrotik David eskultura amaitua zuen Florentzian, eta Rafael Vatikanoko fresko ospetsuak Antzinaroarekin eta Errenazimentuarekin topo egiteak arrasto sakona utzi zuen haren artean. Ia bost mende geroago, beste margolari bati, Alberto Rementeríari, antzeko lilura eragin zion zutabe, pilastra, girlanda eta mentsula klasikoen multzoak, eta haiek bereganatu zituen, modu kaligrafiko eta apaindurazkoan, bere grabatuetan, eta modu fantasmagoriko eta informalagoan, berriz, Maskaroia izenekoan (zenbait arkitektura- obratan apaingarri modura erabiltzen den aurpegi deformatu edo fantastikoa da maskaroia).



Mary Cassatt – Gabriel Cualladó. Amatasuna, edo ez | BUKATUTA 23/01/17

Hogeita hamar marrazki dituen taula baten bidez, Intxaustik interesgarriak zaizkion kontzeptu eta errealitate konplexuen aztarnak eskaintzen ditu hitzaren bidez. XIX. mendearen hasieratik, surimono deritzon generoa dago Japoniako estanpan, liburuen eta poemen ilustrazioari emana. Hokusai da haren adierazle onenetako bat, liburutegi txiki baten gainean etzandako irakurlearengan ikusten dugun bezala. Baietaz estalitako eskultura-objektu batek antzeko intimitate-eremua dakar gogora Intxaustirengan, beste asmo batekin.

21. aretoa

Quintín de Torre – Txomin Badiola. All Iron

Lanaren ahalegina adierazten duten arketipo eskultorikoak sortu zituen Torrek. Lemazaina tinkotasun estatiko batez altxatzen da, eta artistak irmo gobernatzen duen diagonal ahaltsuarekin egiten dio aurre. Badiolaren obra, Malevitxen miresle aitortua izaki, horman bermatutako hainbat eskulturaren sailekoa da. Espazioa formen eraikitzaile gisa eta altzairua lerro gisa erabiliz, kaxa angeluzuzen batetik abiatzen da, eta egonkortasun ortogonala eta dinamismo diagonala kontrajartzen dituen egitura bat sortzen du.